Od jesieni 1941 walczył na froncie sowiecko-niemieckim jako dowódca samodzielnego batalionu 69 Samodzielnej Brygady Morskiej na Froncie Karelskim, w lutym 1942 kontuzjowany, od kwietnia 1942 inspektor oddziału politycznego 7 Armii. Od grudnia 1942 podpułkownik., od stycznia 1944 dowódca 763 pułku piechoty w 114 Dywizji Piechoty 7 Armii. W kwietniu 1944 skierowany do służby w Armii Polskiej w ZSRR, 10 czerwca 1944 został dowódcą 4 pp 2 DP im. Dąbrowskiego. Dowodził pułkiem w walkach nad Wisłą i na Pomorzu.
4 stycznia 1945 mianowany pułkownikiem, 25 kwietnia 1945 został komendantem Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi. W grudniu 1945 mianowany generałem brygady przez Prezydium KRN, w lipcu 1946 zatwierdzony przez Prezydium Rady Ministrów ZSRR w stopniu generała majora Armii Czerwonej. Od stycznia 1946 dowódca 3 Dywizji Piechoty, uczestnik walk z UPA w Bieszczadach. 24 września 1946 Prezydium KRN nadało mu polskie obywatelstwo. Od grudnia 1947 w Rembertowie, od 1 stycznia 1948 kierownik II kursu i wykładowca tej akademii, od 1 maja 1948 kierownik I kursu i pomocnik komendanta akademii ds. liniowych. 7 lutego 1950 – 16 listopada 1955 zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP, po zdaniu obowiązków służbowych wyjechał do ZSRR. W latach 80.