Ołtarz główny pod wezwaniem św. Krzyża (z tabernakulum) ze Grupą Ukrzyżowania jest utrzymany w stylu regencji i pochodzi z 2 ćwierci XVIII wieku. W ołtarzu głównym umieszczone są rzeźby św. Jana i Najświętszej Maryi Panny. Z lewej i prawej strony umieszczono dwie rzeźby barokowe przedstawiające św. Jana Nepomucena oraz św. Mikołaja. W tym czasie powstał barokowy drewniany relikwiarz oraz barokowy krucyfiks umieszczony na łuku tęczowym. W drugiej połowie XVIII wieku wykonano metalowy pacyfikał ze stopą rokokową i barokowy wyściełany fotel przy ołtarzu głównym. Klasycystyczna monstrancja pochodzi z połowy XIX stulecia. Z lewej strony ołtarz boczny, gdzie umieszczono manierystyczny tryptyk św. Konstancji z towarzyszeniem św. Barbary, w bocznych skrzydłach są umieszczone sceny męczeństwa św. Urszuli i Katarzyny. Z prawej strony nawy ołtarz boczny pod wezwaniem św. Anny Samotrzeciej pochodzi z 3 ćwierci XVIII wieku, przebudowany około połowy XVIII wieku, powiększony o kolejne figury w XX wieku. Ołtarz został konsekrowany w 1775 roku, srebrna sukienka została założona w 1756 roku (data na sukience). Nadbudówką ołtarza Św. Anny Samotrzeciej jest ołtarz z obrazem św. Rocha z końca XVII stulecia. Jest on patronem chorych i zwierząt domowych, a przedstawiony został w ubraniu pielgrzyma z kijem i bukłakiem.