Marsz rozpoczęli w Bangalore, gdzie Vinoba Bhave dał im dwa „dary”, które miały ich chronić: nieposiadanie pieniędzy w żadnym momencie marszu i wegetarianizm. W Pakistanie spotkali się z bardzo miłym przyjęciem, pomimo antypatii do Hindusów wynikającej z historycznych zatargów Pakistanu z Indiami. Udali się następnie do Armenii, Gruzji, przez Kaukaz i Przełęcz Chajberską. Podróżując pieszo, bez pieniędzy – zatrzymywali się gdziekolwiek ktoś oferował im posiłek lub nocleg. Odwiedzili Moskwę, Paryż, Londyn i Waszyngton.
W drodze do Moskwy spotkali dwie kobiety obok fabryki herbaty. Kiedy wyjaśnili cel swojej podróży, jedna z nich dała im cztery torebki herbaty, aby dostarczyli każdą z nich do jednego z czterech przywódców czterech potęg nuklearnych świata wraz z przesłaniem: „Kiedy pomyślisz, że musisz wcisnąć guzik, zatrzymaj się na minutę i napij się świeżej herbaty” (“when you think you need to press the button, stop for a minute and have a fresh cup of tea”). To zdarzenie było dla pielgrzymów dodatkową inspiracją w podróży i stało się częściowo jej powodem. Wszystkie cztery torebki herbaty udało się dostarczyć właściwym przywódcom mocarstw nuklearnych. Trwająca dwa i pół roku podróż jest opisana w książce Satisha Kumara pt.