W latach 1896–1901 uczył matematyki i fizyki w IV Gimnazjum Klasycznym oraz w I Korpusie Kadetów w Petersburgu.
W 1903 uzyskał dyplom inżyniera elektryka kończąc kolejne studia w petersburskim Instytucie Elektrotechnicznym.
Kariera naukowa Od 1901 był starszym asystentem w Katedrze Elektrotechniki Instytutu Elektrotechnicznego. Po publicznej obronie dysertacji O nagrzewaniu się przewodów elektrycznych, w 1915 uzyskał tytuł adiunkta (na technicznych uczelniach Rosji tytuł ten był odpowiednikiem doktoratu nauk uniwersyteckich). Staniewicz był pierwszym Polakiem, który obronił doktorat z elektrotechniki i został profesorem, a następnie prorektorem (lata 1918–1819) tego Instytutu. W 1918 został profesorem nadzwyczajnym i jednocześnie objął kierownictwo Katedry Elektrotechniki Ogólnej.
W tym samym czasie pracował również w innych petersburskich uczelniach: jako asystent (1902–1903), docent (1903–1917) i kierownik Katedry Matematyki (1917–1918) w Instytucie Inżynierów Cywilnych oraz jako docent w Instytucie Politechnicznym (1903–1912).
Politechnika Warszawska Po wybuchu rewolucji październikowej profesor Staniewicz był aresztowany i więziony. Po przeniesieniu się do Warszawy objął Katedrę Elektrotechniki Politechniki Warszawskiej jako profesor zwyczajny.