Oznaczenie central telefonicznych w Europie Na początku lat 20. XX wieku roku w Londynie, zaczęto stosować system numeracji składający się z trzech pierwszych liter i czterech cyfr nazywany 3L-4N oraz automatyczny system kierowania połączeń w układzie wielocentralowym nazywanym Director System. W ślad za nimi poszły inne duże aglomeracje Wielkiej Brytanii: Manchester, Birmingham, Glasgow oraz w późniejszych latach Liverpool i Edynburg. Director System był systemem pozwalającym zadzwonić do innego abonenta w dużym mieście bez interwencji operatora. Natomiast system 3L-4N oznaczał sposób numeracji wewnątrz danego miasta. Zgodnie z tym systemem każdemu abonentowi przydzielony został siedmiocyfrowy numer składający się z trzech pierwszych znaków (liter zastępujących cyfry) odpowiadających lokalnej nazwie centrali, do której był przyłączony oraz indywidualnego czterocyfrowego numeru. Wykorzystując ten sposób numeracji abonentowi przynależącemu do centrali w dzielnicy Londynu, Wimbledon, można przydzielić numer WIMbledon 1234, gdzie pierwsze trzy litery dzielnicy pisane wielkimi literami wskazywały kod, który będzie wybierany.