Cierva C.1 (Autogiro No. 1) – pierwszy, nieudany wiatrakowiec zbudowany przez hiszpańskiego konstruktora Juana de la Ciervę w 1920. Pierwszy wiatrakowiec Ciervy nie oderwał się od ziemi ale w trakcie kołowania zademonstrował zjawisko autorotacji co zachęciło Ciervę do dalszych eksperymentów. Po równie nieudanych konstrukcjach C.2 (1921) i C.3 (1921) ostatecznie skonstruował pierwszy latający wiatrakowiec Cierva C.4 w 1922.
Tło historyczne Juan de la Cierva rozpoczął karierę konstruktorską w 1912 kiedy to zaprojektował i zbudował jego pierwszy samolot Cierva BCD-1, rok później powstała jego następna konstrukcja Cierva BCD-2. W 1919 zaprojektował i zbudował bardzo oryginalny trzysilnikowy dwupłatowiec Cierva C-3 specjalnie na rozpisany przez Aeronáutica Militar (ówczesne wojska lotnicze Hiszpanii) konkurs na wielosilnikowy bombowiec. W 1919 po wypadku Ciervy C-3 spowodowanym przez oblatywacza który przeciągnął samolot i rozbił go, Cierva rozpoczął prace nad nowym typem aerodyny, która miałaby zapewnić większe bezpieczeństwo użytkownikom w razie utraty mocy przez silnik czy silniki. Cierva doszedł do wniosku, że jedyną konstrukcją dającą tego typu bezpieczeństwo jest samolot z ruchomymi skrzydłami (wirnikiem) zapewniającymi siłę nośną używając do tego zjawiska autorotacji.