Zakład ten przejął po nim w 1884 roku jeden z jego zięciów Piotr Wiśniewski – również mistrz kowalski, przed i po I wojnie światowej pełniący urząd starszego (prezesa zarządu) warszawskiego cechu kowali – który rozwinął go w znaną w całym kraju fabrykę luksusowych powozów. Działalność tę w dwudziestoleciu międzywojennym kontynuował zaś z kolei pod tym samym adresem Lucjan Wiśniewski, syn Piotra i wnuk Józefa Grabowskiego, pod firmą „Respol”, reklamującą się jako „I-sza w Kraju Mechaniczna Wytwórnia Resorów”. Kamienica na Grzybowskiej pozostała w rękach potomków Józefa Grabowskiego aż do 1944 roku, kiedy została spalona przez Niemców podczas tłumienia powstania.
Helena Grabowska przyszła na świat i dorastała w ojcowskim domu. Miała co najmniej pięcioro rodzonego i ośmioro przyrodniego rodzeństwa, od najstarszych braci – rówieśników jej własnej matki – dzieliło ją ponad 20 lat różnicy wieku. Oprócz niej matka opiekowała się także najmłodszymi dziećmi z dwóch poprzednich, zmarłych żon Józefa Grabowskiego (kilkoro zmarło we wczesnym dzieciństwie).