Méthode de français à l’usage des Polonais. Grammaire, exercises et lectures, 1926).
Wysoko ceniona przez środowisko uniwersyteckie, była też doceniana przez władze francuskie. Ministerstwo oświaty dwukrotnie, w roku 1922 i 1923, wysyłało ją z misją naukową do odrodzonej Polski w celu nawiązania kontaktów między uczelniami obu krajów. Mimo ponawianych propozycji nigdy nie zdecydowała się przyjąć obywatelstwa francuskiego, choć to otworzyłoby jej drogę do objęcia samodzielnej katedry na Sorbonie.
Z powrotem w kraju Od października 1927 roku prowadziła w Uniwersytecie Jagiellońskim seminarium sanskrytu, 21 czerwca 1928 roku powierzono jej kierowanie reaktywowaną Katedrą Sanskrytu i Filologii Indyjskiej, a 19 listopada 1928 roku mianowano ją profesorem nadzwyczajnym UJ. Była pierwszą kobietą wykładowcą i profesorem w historii wszechnicy krakowskiej (przed II wojną światową udało się to osiągnąć jeszcze tylko jednej kobiecie, Jadwidze Wołoszyńskiej, wykładowcy botaniki farmaceutycznej;