Bob Cooper (ur. 6 grudnia 1925 w Pittsburghu, zm. 5 sierpnia 1993 w Los Angeles) – amerykański muzyk jazzowy grający przeważnie na saksofonie tenorowym, ale znany też jako jeden z pierwszych, którzy grali jazzowe solówki na oboju.
Życiorys Po maturze zdanej w Pittsburghu uczył się gry na klarnecie. W 1945 został członkiem orkiestry Stana Kentona (zastąpił tam Stana Getza). W 1947 poślubił wokalistkę zespołu June Christy, z którą miał córkę Shay. Po rozstaniu z Kentonem w 1951 pracował jako muzyk sesyjny na Zachodnim Wybrzeżu m.in. razem z Shellym Manne’em, Barneyem Kesselem, Annie Ross czy Pete’em Rugolo. Później został jednym z członków zespołu prowadzonego przez kontrabasistę Howarda Rumseya. Razem z takimi muzykami jak Shelly Manne, Jimmy Giuffre, Shorty Rogers, pianista Frank Patchen, puzonista Milt Bernhart występowali w klubie Lighthouse w Hermosa Beach jako Lighthouse-All Stars.
Często towarzyszył żonie, akompaniując jej podczas tournée po Japonii, Południowej Afryce czy Europie. Grał też w różnych zespołach towarzyszących takim wokalistom jak Ella Fitzgerald, Bing Crosby, Anita O’Day, Mel Tormé czy Patti Page.