Johannes Ronge (ur. 16 października 1813 w Biskupowie, zm. 26 października 1887 w Wiedniu) – niemiecki ekskomunikowany ksiądz katolicki, współzałożyciel Kościoła niemieckokatolickiego, który stał się później częścią Ruchu Wolnoreligijnego.
Życiorys Ronge pochodził z chłopskiej rodziny zamieszkałej w Biskupowie koło Głuchołaz. W latach 1827–1837 kształcił się w gimnazjum w Nysie, po ukończeniu nauki w gimnazjum rozpoczął studia teologiczne na uniwersytecie we Wrocławiu. W roku 1839 wstąpił do wrocławskiego alumnatu, a rok później przyjął święcenia kapłańskie. Swoją pracę duszpasterską rozpoczął jako wikary w parafii w Grodkowie. W roku 1842 opublikował na łamach czasopisma „Sächsische Vaterlandsblatt” artykuł pt. Rom und das Breslauer Domkapitel (Rzym a wrocławska kapituła katedralna), w którym skrytykował ultramontanistyczną postawę wrocławskich hierarchów. Wskutek skarg części kleru wrocławskiej diecezji na treści głoszone w tym artykule Ronge został suspendowany w dniu 30 stycznia 1843 roku. Po odsunięciu od pełnienia obowiązków kapłańskich wyjechał do Siemianowic Śląskich, gdzie podjął pracę jako prywatny nauczyciel. W związku z opublikowaniem w dniu 1 października 1844 roku otwartego listu do biskupa Trewiru Wilhelma Arnoldiego, został ekskomunikowany z kościoła katolickiego w dniu 22 października tego roku.