W listopadzie 1918 roku przyczynił się do zatrzymania kilkuset koni dla przyszłego Wojska Polskiego, które Niemcy przygotowali do wywiezienia. Z wojska został zwolniony 13 grudnia 1918 roku w stopniu rotmistrza. Do wielkopolskiego wojska zgłosił się ochotniczo 13 stycznia 1919 roku gdzie otrzymał stanowisko szefa Urzędu Weterynaryjnego przy Dowództwie Głównym Sił Zbrojnych w b. Dzielnicy Pruskiej, później przy DOGen. w Poznaniu. Organizował służbę weterynaryjną na wszystkich frontach powstania wielkopolskiego. Z jego inicjatywy, w licznych garnizonach, powstały szpitale koni oraz szkoła sanitariuszy, weterynarii i podkuwaczy. Od sierpnia 1919 roku do marca 1921 roku był szefem Służby Weterynaryjnej, a od 16 marca 1921 roku Naczelnym Lekarzem Weterynarii DOK nr VII w Poznaniu. W maju 1921 roku uzyskał doktorat w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Z dniem 31 maja 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 119..
Zmarł 8 grudnia 1937 roku w Poznaniu. Pochowany 11 grudnia 1937 roku o godz.