Miesiąc po dymisji, prezydent mianował go posłem pełnomocnym w Londynie. Kiedy Senat miał zatwierdzić jego kandydaturę, sprzeciw zgłosił jego polityczny antagonista – ówczesny wiceprezydent John C. Calhoun. Ponieważ w głosowaniu był remis, decyzja o mandacie przeszła na formalnego przewodniczącego Senatu, czyli wiceprezydenta – Johna Calhouna. Ten zagłosował przeciw, dlatego Van Buren został odwołany z placówki dyplomatycznej. Dwa miesiące później, prezydent Jackson, starając się o reelekcję nominował Van Burena jako kandydata na wiceprezydenta. Po zwycięstwie wyborczym objął urząd i pełnił go przez pełną kadencję.
Prezydentura W wyborach prezydenckich w 1836 roku Van Buren uzyskał nominację Partii Demokratycznej jako kandydat na prezydenta. Jego kontrkandydatem z Partii Wigów był William Henry Harrison. Van Buren zwyciężył w głosowaniu powszechnym i uzyskał 170 głosów w Kolegium Elektorów, wobec 73 głosów dla Harrisona. Jednak żaden z kandydatów na wiceprezydenta nie osiągnął wymaganej większości głosów, co spowodowało, że o jego wyborze zadecydować musiał Senat. Ostatecznie wybrany został protegowany nowego prezydenta – Richard Johnson.