Władimir Radziwanowicz, podczas służby w Wojsku Polskim używał imienia Włodzimierz, (ur. w Petersburgu, zm. 12 października 1957 w Moskwie) – generał major Armii Radzieckiej, generał brygady LWP.
Życiorys Pochodził z polskiej rodziny zamieszkałej w Petersburgu.
Podczas rewolucji październikowej wstąpił do oddziału młodzieży robotniczej Fińskiej Gwardii Czerwonej Dzielnicy Wyborskiej, a w marcu 1918 do Armii Czerwonej. Absolwent kursu dowódców kawalerii w Szkole Kawalerii w Jelizawetgradzie (1919), uczestnik wojny domowej w Rosji, trzykrotnie ranny. Od 1921 r. zastępca dowódcy szkoły kawalerii, później dowódca samodzielnego szwadronu kawalerii, szef sztabu pułku kawalerii, szef rozpoznania pułku. W latach 1929–1936 służył w Wojskach Ochrony Pogranicza.
W styczniu 1937 zwolniony do rezerwy w ramach czystek stalinowskich, podjął studia w Instytucie Literackim imienia Gorkiego oraz studia języków obcych; opanował siedem języków (niemiecki, angielski, francuski, włoski, hiszpański, szwedzki i turecki). Był tłumaczem — przetłumaczył na język rosyjski wiele dzieł wojskowo-historycznych i literatury pięknej. Członek Związku Pisarzy ZSRR.