Pozostałym ośrodkom zabrakło też tak wybitnej postaci jak członek karaimskiej rodziny kopistów z Tyberiady, Aaron ben Mosze ben Aszer, twórca pierwszego zbioru zasad gramatyki hebrajskiej, który nadał ostateczny kształt systemowi tyberiadzkiemu.
Działalność Wprowadzanie zmian w świętym tekście było surowo zabronione, dlatego choć masoreci zaznaczyli zarówno samogłoski, jak i akcenty, w sam tekst nie ingerowali nawet w najmniejszym stopniu ograniczając się do uwag marginesowych zwanych masorą. Umożliwił to stworzony przez nich system samogłoskowy składający się tylko ze znaków umieszczanych nad literami i pod nimi. Wszelkie komentarze do pracy soferów i uwagi ortograficzne masoreci zapisywali wyłącznie na marginesach. By zachować tekst w stanie nieskażonym, masoreci policzyli wszystkie litery Tory, by ich liczba zgadzała się w kolejnych kopiach. Dokładność masoretów posunięta była do tego stopnia, że jeśli kopista pomylił choćby jeden znak musiał spalić cały dotychczas zapisany zwój, nawet jeśli zbliżał się już do końca pracy. Dzięki temu dzisiejsze kopie Biblii hebrajskiej w minimalnym stopniu różnią się od oryginału i te używane w XX wieku są niemal identyczne z analogicznymi fragmentami zwojów z Qumran, a rozbieżności są nieistotne dla treściE.