Ziemia – jednostka historycznego podziału terytorialnego od czasów Zjednoczonego Królestwa Polskiego do rozbiorów.
W średniowiecznej Polsce W średniowiecznej Polsce ziemia była terytorialną jednostką administracyjną powstałą z księstwa, w którym w dobie rozbicia dzielnicowego nie wykształcił się urząd wojewody, a które włączone do Królestwa Polskiego utraciło odrębność polityczną, ale zachowało własną organizację urzędniczą. W XIV i XV wieku większość ziem przekształciła się w województwa, niektóre jednak utrzymały dawną nazwę i własny sejmik.
Według Insignia seu Clenodia Regis et Regni PoloniaeDługosz J., Insignia seu Clenodia Regis et Regni Poloniae..., opr. Celichowski S., Poznań 1885. Jana Długosza Królestwo Polskie dzieliło się na następujące ziemie (w tradycyjnej kolejności): ziemia krakowska (łac. Terra Cracoviensis) ziemia poznańska (łac. Terra Posnaniensis) ziemia sandomierska (łac. Terra Sandomiriensis) ziemia kaliska (łac. Terra Calisiensis) ziemia lwowska (łac. Terra Leopoliensis) ziemia sieradzka (łac. Terra Siradiensis) ziemia lubelska (łac. Terra Lublinensis) ziemia łęczycka (łac. Terra Lanciciensis) ziemia przemyska (łac. Terra Premisliensis) ziemia bełska (łac. Terra Belsensis) ziemia kujawska (łac. Terra Cuiaviensis) ziemia chełmska (łac. Terra Chelmensis) ziemia pomorska (łac.