Od czerwca 1926, po awansie do stopnia komandora podporucznika (Lieutenant Commander), służył kolejno w Naval Mine Depot w Yorktown i jako oficer artyleryjski na krążowniku USS „Trenton”, by 26 kwietnia 1929 objąć dowodzenie niszczycielem . W latach 1930–1932 pełnił funkcje na lądzie, na morze powrócił jako oficer sztabowy dowódcy niszczycieli Battle Force. 2 lutego 1934 został mianowany dowódcą niszczyciela USS „Buchanan”. W latach 1935–1938 był attaché morskim w ambasadach Stanów Zjednoczonych w Paryżu, Madrycie i Lizbonie. Od 1938 uczestniczył w pracach odbiorczych na krążowniku USS „Nashville”, po jego wejściu do służby objął stanowisko zastępcy dowódcy okrętu. Od lipca 1940 służył w biurze Szefa Operacji Morskich w Waszyngtonie, w roku następnym awansując do stopnia komandora (Captain).

15 października 1941 przejął dowodzenie krążownikiem USS „Omaha”. Trzy tygodnie później, 6 listopada, operując wraz z niszczycielem , przechwycił na morzu niemiecki łamacz blokady „Odenwald” z ładunkiem kauczuku. Załoga zatrzymanego statku otworzyła zawory denne celem samozatopienia, lecz wysłany z krążownika oddział abordażowy zapobiegł temu i uratował jednostkę jako zdobycz wojenną. Był to ostatni w historii US Navy przypadek wypłacenia nagrody za zdobycie pryzu.