Marvin L. Johnson (ur. 12 kwietnia 1954 w Indianapolis) – amerykański bokser, medalista olimpijski z 1972, później zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.
Kariera amatorska Zdobył Złote Rękawice w wadze półciężkiej w 1971 i w wadze średniej w 1972. Wziął udział w igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium, gdzie zdobył brązowy medal w wadze średniej, po zwycięstwach nad Ewaldem Jarmerem z RFN i Alejandro Montoyą z Kuby. W półfinale pokonał go przyszły mistrz olimpijski Wiaczesław Lemieszew ze Związku Radzieckiego.
Kariera zawodowa Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1973. Startował w wadze półciężkiej. Wygrał pierwsze 15 walk, w tym 12 przez nokaut lub techniczny nokaut. Wśród pokonanych był m.in. Tom Bethea. 26 lipca 1977 w Filadelfii Johnson poniósł pierwszą porażkę. W walce o tytuł mistrza NABF (North American Boxing Federation) wagi półciężkiej pokonał go Matthew Franklin, znany później jako Matthew Saad Muhammad. W kolejnych siedmiu walkach Johnson zanotował sześć zwycięstw (pokonał go tylko Lottie Mwale) i 2 grudnia 1978 w Marsali na Sycylii zmierzył się o tytuł mistrza świata federacji WBC z dotychczasowym mistrzem Mate Parlovem. Wygrał przez techniczny nokaut w 10. rundzie i został nowym mistrzem świata.