Wkrótce potem otrzymał – od Henryka Raabego (rektora tworzonego w Lublinie Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej) – propozycję zorganizowania Katedry Chemii Fizycznej na Wydziale Przyrodniczym tej uczelni i objęcia jej kierownictwa, a później również kierownictwa Katedry Chemii Nieorganicznej i Analitycznej na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej. Z Lublinem był związany przez następne lata życia, osiągając kolejne stopnie awansu naukowego i służbowego: w roku 1949 – stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy nt. Właściwości filmów adsorpcyjnych chinoliny i jej metylopochodnych na powierzchni ich wodnych roztworów, w roku 1950 – tytuł profesora nadzwyczajnego, w roku 1960 – tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1969–1970 pracował (jako Visiting professor) w University of British Columbia w Vancouver (Kanada).