thumb|Fallschirmjägerhelm M38 w Forsvarsmuseet w Oslo thumb|Fallschirmjägerhelm M38 na głowach niemieckich spadochroniarzy Fallschirmjägerhelm M38 (M38 Heisler, M38) – niemiecki hełm wojskowy z okresu II wojny światowej przeznaczony dla jednostek powietrznodesantowych Fallschirmjäger.
Historia Początkowo Fallschirmjäger używali standardowych hełmów Wehrmachtu – M1935. Szybko okazało się, że hełm ten nie nadawał się do skoków spadochronowych, ponieważ jego rozkloszowany kształt generował znaczny opór powietrza. Zbyt luźno zapięty hełm mógł zostać zerwany z głowy skoczka, a zbyt ciasno spowodować podduszenie.
W związku z tym od 1936 roku w fabryce Eisenhüttenwerke rozpoczęto prace nad stworzeniem nowego specjalnego hełmu dedykowanego dla wojsk powietrznodesantowych. W efekcie powstał projekt inżyniera Karla Heislera, który pod oznaczeniem M38 został przyjęty na wyposażenie FallschirmjägerBrian C. Bell, K. Lyles: Wehrmacht combat helmets, 1933-1945, s. 14-15..
Fallschirmjägerhelm M38 został przyjęty na wyposażenie jednostek strzelców spadochronowych na mocy rozporządzenia z 16 czerwca 1938 roku (Luftwaffen-Verordnungsblatt 38 nr 239). W 1943 roku otrzymał je także 500/600 Batalion Strzelców Spadochronowych Waffen-SS. Jednostki spadochronowe armii niemieckiej używały go przez cały okres II wojny światowej.