right|thumb|250px|Kabłączek skroniowy – kobieca ozdoba słowiańska mały|Kabłączek skroniowy – przykład noszenia
Kabłączek skroniowy – wczesnośredniowieczna, kobieca ozdoba słowiańska w kształcie otwartego krążka, często z charakterystycznym esowatym zakończeniem. Używana od VII/VIII do XIII wieku. Przypinana w okolicy skroni do czepca lub zakładanej na czoło, skórzanej lub płóciennej przepaski.
Wykonywana z brązu, ołowiu, srebra, złota lub cyny.
W literaturze polskiej nazwa kabłączki użyta zostala po raz pierwszy w 1883 roku dla określenia przedmiotu mającego kształt otwartego pierścienia wygiętego w kabłąk o jednym końcu uformowanym w esowate uszko. W końcu lat 40. XX wieku uznano, że cechą wyróżniającą ten typ ozdób jest sposób ich noszenia. Tak więc są to przedmioty metalowe służące do ozdabiania głowy, noszone w okolicy skroni i stąd wzięły swoją nazwę.
Kabłączki skroniowe były ozdobą kobiet i młodych dziewcząt. Tylko w wyjątkowych przypadkach znajdowano je w grobach męskich, ale ich usytuowanie świadczy, że zostały włożone do grobów w charakterze daru, a nie ozdoby. W pochówkach żeńskich znajdowane są w okolicach czaszki, najczęściej pojedynczo z jednej lub obydwu jej stron.