mały|Grób Władysława Romańczyka na cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie Władysław Romańczyk, ps. „Czarny”, „Kula”, „Rosa”, „Wir” (ur. 2 stycznia 1898 w Pakoszówce, zm. 26 maja 1982 w Warszawie) – oficer służby stałej piechoty Wojska Polskiego, wykładowca, podczas II wojny światowej major w SZP/ZWZ/AK, komendant Obwodu ZWZ Sanok i Obwodu AK Rawa Mazowiecka.
Życiorys Syn Jana (rolnik w Pakoszówce) i Marii Tymczyszyn. 6 września 1919 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku.
Był uczestnikiem działań niepodległościowych w latach 1916–1918. W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-ukraińskiej (1918–1919) był operatorem ckm w pociągu pancernym „Gromobój”. Następnie w szeregach 26 pułku piechoty brał udział w polsko-bolszewickiej (1919–1920). Z 26 pułku piechoty został skierowany do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Dekretem z 16 lutego 1921 został awansowany na stopień podporucznika piechotyDz. Pers. MSWoj. Nr 89 z 26 lutego 1921.. Został zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919Roczniki oficerskie MSWoj. 1924, 1928, 1932 (rocznik oficerski: 1924 - s. 186, 1928 - s. 243, 1932 - s. 805)..