Więzienie Spandau – więzienie, które znajdowało się w dzielnicy Spandau w Berlinie. Wybudowane zostało w 1876 roku, a wyburzone w 1987 roku.
Początkowo więzienie wojskowe, było następnie wykorzystywane przez III Rzeszę jako więzienie przeznaczone dla członków opozycji antyhitlerowskiej. Po zakończeniu II wojny światowej osadzeni zostali w nim nazistowscy zbrodniarze wojenni skazani na kary pozbawienia wolności. Więzienie było ulokowane w dzielnicy, która znajdowała się w części Berlina okupowanej przez Wielką Brytanię, jednak wartę sprawowali w cyklach miesięcznych również żołnierze sowieccy, amerykańscy i francuscy, a flaga wywieszona na gmachu każdorazowo informowała o tym, kto pełni obecnie służbę. Do więzienia Spandau trafiło ostatecznie siedmiu więźniów, których przywieziono 18 lipca 1947 roku po wydaniu wyroków przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze: Rudolf Heß, zastępca Adolfa Hitlera, kara dożywotniego pozbawienia wolności, zm. 17 sierpnia 1987 roku (samobójstwo przez powieszenie); Walther Funk, prezes Reichsbanku, kara dożywotniego pozbawienia wolności (zwolniony w 1957 roku), zm. 31 maja 1960 roku; Erich Raeder, naczelny dowódca Kriegsmarine, kara dożywotniego pozbawienia wolności (zwolniony w 1955 roku), zm.