Po krótkim pobycie w Zakopanem (pracowała w Szkole Gospodarstwa Domowego w Kuźnicach) ponownie znalazła się w 1922 w Warszawie, gdzie była przyboczną naczelniczki Głównej Kwatery Żeńskiej Marii Wocalewskiej, a w latach 1923-1924 sama sprawowała funkcję naczelniczki Głównej Kwatery Żeńskiej. Pracowała jako nauczycielka w niższych szkołach rolniczych w Mokoszynie (powiat sandomierski), Mirosławicach (powiat kutnowski), Nałęczowie, Gołotczyźnie (powiat ciechanowski). W 1934 prowadziła zajęcia w Harcerskiej Szkole Instruktorskiej na Buczu koło Skoczowa, w tym roku uczestniczyła w IX światowej konferencji instruktorskiej żeńskiego skautingu w Szwecji. W 1937 otrzymała stopień harcmistrzyni.
Przed wybuchem II wojny światowej została powołana do Rady Głównej Przysposobienia Wojskowego Kobiet. We wrześniu 1939 w ramach obowiązków w Pogotowiu Harcerek zajmowała się opieką nad dziećmi, a po zakończeniu działań wojennych była łączniczką konspiracyjną, do czerwca 1941 kontynuując pracę w Szkole Rolniczej Żeńskiej w Mokoszynie. Przez pewien czas ukrywała się, później w ramach pracy w internacie dla starszych dziewcząt w Warszawie organizowała tajne nauczanie. W czasie powstania warszawskiego brała udział w pracach punktu opieki nad dziećmi w Warszawie (przy ul. Skorupki).