Zbuntowani drużynowi w liczbie 13 wypowiedzieli posłuszeństwo warszawskiemu NKS-owi i utworzyli Wydział Rady Drużynowych tzw. „Rebelia”, jako władzę nad drużynami stojącymi poza NKS. Piotr Olewiński został przewodniczącym zbuntowanej Rady Drużynowych. Do wiosny 1915 prowadził pertraktacje w sprawie zjednoczenia. W wyniku osiągniętego porozumienia ks. Lutosławski ustąpił z władz NKS i rozłam został zażegnany. Skauting warszawski w całości opowiedział się za czynem zbrojnym przeciwko Rosji.
Po odejściu Rosjan z Warszawy i zajęciu jej przez Niemców 5 sierpnia 1915, większość drużynowych i starszych skautów wstąpiła do Batalionu Warszawskiego POW. Był wśród nich Piotr Olewiński. Na potrzeby Batalionu przekazał cały zapas pasów skórzanych ze swojej Komisji Dostaw. Batalion po trzytygodniowym przeszkoleniu wojskowym wyruszył 22 sierpnia w pole, aby pod Włodawą połączyć się z I Brygadą Legionów. Piotr poszedł do walki, dołączając – jako sierżant – do 5 pułku piechoty Legionów w Brześciu nad Bugiem.