Do ministerialnych funkcji Hipplera należała także produkcja filmów. Na przełomie 1939/1940 roku był on odpowiedzialny za film Feldzug in Polen. W 1940 roku był odpowiedzialny za produkcję i projekt filmu dokumentalnego Wieczny Żyd. Frank Noack nazwał film jako „prawdopodobnie najbardziej radykalnie podburzający film wszech czasów”. Artykuł Hipplera w magazynie „Film” wyraźnie przedstawia Żydów jako „pasożytujących na narodowej degeneracji”. Film służył przygotowaniu i uzyskaniu aprobaty społeczeństwa wobec nadchodzącego Holocaustu i był głównie używany jako film treningowy dla policji i członków SS. W tym samym roku otrzymał od Hitlera specjalną, tajną darowiznę w wysokości 60 000 reichsmarek w uznaniu jego zasług dla Rzeszy.
Obok Wiecznego Żyda, w roku 1940 zrealizował także Feldzug in Polen – film dokumentalny o inwazji i okupacji Polski oraz Die Frontschau, który jest serią krótkich filmów o żołnierzach przed wysłaniem na front wschodni. W 1942 roku opublikował książkę o teorii filmu zatytułowaną Betrachtungen zum Filmschaffen (pol. „Rozważania nad filmowaniem”), która zawierała przedmowę Emila Janningsa
W 1943 roku awansowano go do stopnia Obersturmbannführera.