W czasie tych prac została wybudowana nowa, dosyć okazała wieża. Ta jednak w kilkadziesiąt lat później ponownie zagrażała bezpieczeństwu. Dlatego w 1864 roku proboszcz Jan Sobecki rozbudował kościół. Przedłużono go o dwa przęsła, wybudowano całkowicie nową wieżę oraz dobudowano kaplice boczne, a także odnowiono wnętrze i wyzłocono ołtarze. Fakt ten upamiętnia zachowana tablica pamiątkowa, wmurowana na zewnątrz. Budowla była remontowana w latach 1922, 1950 i 1975. Zostały wymalowane również kraty i kaplice boczne. W latach 1982–1983 świątynia została pokryta nawą dachówką karpiówką, a wieże blachą miedzianą.
Architektura i wyposażenie Jest to świątynia późnogotycka z nowszą neogotycką częścią zachodnią i wieżą, zbudowana z czerwonej cegły, orientowana, o jednej nawie. Prezbiterium jest dwuprzęsłowe, zamknięte wielobocznie, posiada nową zakrystię i przedsionek od strony północnej. Szersza prostokątna nawa, posiada sklepienie sieciowe. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z około 1700 roku. Gotycka rzeźba – Pietà pochodzi z około 1400 roku. Srebrny krzyż i wota pochodzą z XVIII stulecia. W górnej kondygnacji głównego ołtarza znajduje się obraz Chusta św. Weroniki, ośmioboczny, z XVIII stulecia. W ołtarzu bocznym mieści się rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego z XVII stulecia z metalowym perizonium i koroną.