Schizoanaliza (fr. schizoanalyse) – termin wprowadzony w 1972 roku przez filozofa Gilles'a Deleuze i psychoterapeutę Felixa Guattariego w ich książce L'Anti-Œdipe (Anty-Edyp), jednym z dwóch tomów noszących "duży" tytuł Capitalisme et schizophrénie. Pojęcie to wpisuje się w nurt psychiatrii materialistycznej i jest szczególnym przypadkiem w teorii systemowejCapitalism and Schizophrenia by Gilles Deleuze and Felix Guattari, tłum.: R. Hurley, M. Seem, H. R. Lane, wyd.: University of Minnesota Press, Minneapolis 2000.. Formowanie pojęcia było kontynuowane w drugim tomie książki Mille Plateaux. Schizoanaliza kształtowana była przez obu autorów i indywidualnie w pracach Guattariego, np. w książce Chaosmose (1992)Felix Guattari Chaosmosis: An Ethico-Aesthetic Paradigm, tłum. na ang. Paul Bains i Julian Pefanis, Bloomington and Indianapolis: Indiana UP, 1995..
Charakterystyka pojęcia Konstrukt teoretyczny Za punkt wyjścia w schizoanalizie nie podejmuje się rozpoznawania objawów jako zjawisk prowadzących do odsłonięcia kompleksu, gdyż każdy przejaw ludzkiej natury jest czymś, co prowadzi do ujawnienia prądów pragnienia/pożądania (czegoś zupełnie różnego od kompleksu).