nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. Od stycznia do września 1988 dowódca 1. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Warszawie. Od września 1988 był szefem sztabu i zastępcą dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Po połączeniu Wojsk OPK i Wojsk Lotniczych w lipcu 1990 był szefem sztabu Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (do września 1995). 8 maja 1995 na mocy postanowienia Prezydenta RP mianowany do stopnia generała dywizji; nominację wręczył mu prezydent RP Lech Wałęsa. W lutym 1996 zakończył służbę wojskową i przeszedł w stan spoczynku. Później był wykładowcą Akademii Obrony Narodowej w Warszawie.
Był pilotem wojskowym I klasy, łącznie spędził w powietrzu ponad 2600 godzin.
W stanie spoczynku był pełnomocnikiem MON do spraw Budowy i Wdrażania Narodowego Centrum Wspomagania Operacji Powietrznych i kierownikiem polsko-amerykańskiego programu przystosowania zarządzania przestrzenią powietrzną i ruchem lotniczym do standardów europejskichS. Czmur, W. Wójcik: Generałowie w stalowych mundurach, Redakcja Czasopism WLOP – Dom Wydawniczy Bellona, Poznań-Warszawa 2003, s. 142.