I wojna o Górski Karabach – zbrojny konflikt etniczno-terytorialny między Azerbejdżanem i Armenią, jeden z najpoważniejszych konfliktów o tym charakterze rozgrywający się na obszarze postradzieckim po upadku ZSRR.
Tło wydarzeń thumb|left|Granice Górskiego Karabachu Terytorium Górskiego Karabachu od wieków było zamieszkane przez autochtoniczną chrześcijańską ludność ormiańską. Od IX wieku lokalni władcy ormiańscy borykali się z najazdami ludów muzułmańskich (najpierw Arabowie, następnie Turcy Seldżuccy, Mongołowie Tamerlana, wreszcie Turcy Osmańscy). Od XVI wieku datuje się mniej lub bardziej realna podległość lokalnych władców (tzw. melików) szachowi perskiemu. W 1603 szach Abbas I uznał ich autonomię specjalnym edyktem. W 1750 szach perski utworzył na terytorium Karabachu Chanat Karabaski, w pełni zależny od Persji, i poddał go władzy muzułmańskiej dynastii. Chanat ten istniał do 1806, kiedy te tereny przeszły pod faktyczne władanie Imperium Rosyjskiego. Zostało to sformalizowane w traktacie z Gulistanu w 1813.