Politycy ormiańscy początkowo jednoznacznie opowiadali się za niepodległością Górskiego Karabachu. Z czasem zaczęły uwidaczniać się wśród nich postawy bardziej umiarkowane. Zwłaszcza prezydent kraju Lewon Ter-Petrosjan opowiedział się za zawarciem trwałego pokoju, który oparty byłby na rozwiązaniach kompromisowych, a nie na postulowanych do tej pory (niepodległości regionu lub jego aneksji przez Armenię). Ter-Petrosjan uznał, iż przedłużanie konfliktu utrudnia jakąkolwiek współpracę regionalną. Opowiedział się za reorientacją ormiańskiej polityki zewnętrznej, rozluźnieniu związków z Rosją, przyjęciu orientacji prozachodniej i uznaniu Górskiego Karabachu za autonomiczną jednostkę w granicach Azerbejdżanu. Projekty Ter-Petrosjana nigdy nie weszły w życie, gdyż w lutym 1997 nowym prezydentem Armenii został Robert Koczarian, polityk silnie związany z Górskim Karabachem, opowiadający się wyłącznie za jego niepodległością lub integracją z Armenią.
Od 1998 miały miejsce półoficjalne kontakty skonfliktowanych stron, inicjowane głównie przez OBWE.