Jedyną formą protestu Azerów przeciwko działalności ormiańskich organizacji nacjonalistycznych były pokojowe demonstracje.
W lutym 1988 w Sumgaicie, mieście, gdzie władze azerskie sprowadziły Azerów, którzy opuścili Armeńską SRR ze strachu przed wrogością ze strony Ormian, doszło do pogromu miejscowych Ormian. W Sumgaicie zginęły 32 osoby.
W kolejnych miesiącach na skutek dalszej eskalacji przemocy 250 tys. mieszkańców obojga narodowości musiało opuścić dotychczasowe miejsce pobytu.
Przebieg działań wojennych thumb|Ormiańscy żołnierze w czasie wojny o Górski Karabach, 1994. Zwracają uwagę radzieckie hełmy i karabinek AK-74 thumb|Azerbejdżańscy żołnierze w czasie wojny o Górski Karabach, 1992 W 1992 azerski parlament odebrał Górskiemu Karabachowi status obwodu autonomicznego. W odpowiedzi karabascy Ormianie w styczniu 1992 roku ogłosili niepodległość Górskiego Karabachu. Partyzanckie oddziały ormiańskie cieszyły się całkowitym poparciem rządu niepodległej Armenii. W regionie powstały także zbrojne formacje azerskie. Obydwie strony konfliktu korzystały z radzieckiego uzbrojenia, w oddziałach obecni byli najemnicy (Rosjanie, Ukraińcy, Turcy, Afgańczycy w oddziałach azerskich, Rosjanie oraz Ormianie-emigranci po stronie przeciwnej).