Większość obszaru Nowego Orleanu znajduje się poniżej poziomu morza. Od strony południowej miasto otoczone jest rzeką Missisipi, od północy jeziorem Ponchatrain, a od wschodu graniczy z Zatoką Meksykańską. Budowa wałów przeciwpowodziowych została rozpoczęta w 1879 roku. Bariery ziemne początkowo zostały zaprojektowane, aby ochronić miasto przed sezonowymi podtopieniami i umożliwić dalszą jego rozbudowę. Niestety, regulacja rzeki uniemożliwiła coroczne deponowanie nowych warstw osadowych. Wysuszenie bagnistych terenów delty spowodowało masowe osiadanie gruntu.
Początkowo teren Nowego Orleanu znajdował się powyżej powierzchni morza. Dopiero budowa wałów w latach 1940–1960 spowodowała gwałtowne osiadanie gruntu.
Podczas ataku huraganu Katrina głównym winowajcą nie okazały się jednak za niskie i za słabe wały przeciwpowodziowe, lecz sieć dróg wodnych, które przecinają obszar miasta. Ściany ograniczające kanały zbudowane w latach 60. XX wieku mają grubości około 70 cm i zostały zaprojektowane, aby wytrzymać huragan 3 stopnia w skali Saffira-Simpsona. Dodatkowo wycięcie cyprysów szeroko porastających deltę Missisipi na granicy z Zatoką Meksykańską pozbawiło miasto jego naturalnej ochrony.