Metoda ruchomego reperu – metoda lokalnego badania podrozmaitości różnych przestrzeni jednorodnych polegająca na związaniu samej podrozmaitości i jej obiektów geometrycznych z jak najogólniej pojętym reperem. Zawiera w sobie proces kanonizacji repera polegający na jednoznacznym dodaniu do każdego punktu podrozmaitości repera w celu otrzymania niezmienników różniczkowych charakteryzujących podrozmaitość z dokładnością do przekształceń zawierającej ją przestrzeni jednorodnej.
W najogólniejszej postaci metodę ruchomego reperu wprowadził Elie Cartan, który podał także wiele jej zastosowań. W geometrii współczesnej metoda ta wymagała uściślenia i zostało to wykonane w ramach teorii wiązek włóknistych.
Metoda ruchomego reperu w teorii wiązek włóknistych Analityczną podstawę metody ruchomego reperu stanowią niezmiennicze liniowe formy różniczkowe grup Lie i ich równania strukturalne oraz teoria reprezentacji grup Lie (jako grup przekształceń).