tak dalece odbiegały od źródeł wokalnych, że współczesnym pojęcie zaczęło kojarzyć się z utworami o charakterze wybitnie instrumentalnym.

Intabulatura, która pierwotnie oznaczała głosy przepisane z wokalnych ksiąg głosowych na instrument, już w XVI wieku mogła oznaczać coś zupełnie innego, tj. utwory pisane specjalnie na instrument. Przykładem tego może być wydana w 1517 roku przez Andrea Antico Frottole intabulate da sonare organi: libro primo. Tytuł miał sugerować, że frottole – chociaż jest to gatunek muzyki wokalnej – zostały napisane specjalnie na instrument klawiszowy. Również później pojęcie intawolacji, tabulacji, tabulatury, intabulacji oznaczało najczęściej przeznaczenie utworu lub jego sposób zapisu. W 1624 roku ukazał się zbiór utworów instrumentalnych Tabulatura nova Samuela Scheidta, zapisanych na dwóch pięcioliniach w sposób bardzo zbliżony do współczesnej notacji muzycznejGeoffrey Webber, komentarz do wydania Tabulatura Nova Samuela Scheidta przez Haralda Vogla, Notes, USA, 2005, s. 844–847.

Przypisy

Bibliografia Howard Mayer Brown Intabulation, w: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, tom 9, s. 255–256 John Morehen Intavolatura, w: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, tom 9, s. 256–267 Encyklopedia muzyki, red. Andrzej Chodkowski, Warszawa PWN, (cytat: "Intavolatura, wł. nazwa tabulatury.")

Kategoria:Muzyka dawna Kategoria:Notacja muzyczna