Postgotyk (lub pogotyk) – stosowana od schyłku XVI wieku stylistyka odwołująca się do architektury gotyckiej, mająca cechy historyzmu, czyli świadomego nawiązywania do dawnych form architektonicznych, pomimo popularności stylu renesansowego, a następnie barokowego. Postgotyk nie był przejawem zapóźnienia stylowego, ale świadomym nawiązaniem do przeszłości. Wg innych koncepcji, postgotyk (gotyk nowożytny) jest określeniem trwającej długo tradycji gotyckiej w sztuce, która nieprzerwanie była stosowana od średniowiecza do początku XVII wieku.
Westfalia:
Przykładem postgotyku jest grupa kościołów zakonu jezuitów wzniesionych na terenie Nadrenii około roku 1600, np. kościół St. Petri w Münster, który zaprojektował Johann Roßkott.
Korona Królestwa Polskiego:
Na terenie Polski kościół dominikanów w Warszawie z lat 1605-1606, kościół klasztoru norbertanek na Zwierzyńcu w Krakowie przebudowany po 1596 roku, oraz niewielki kościół Najświętszego Salwatora w Krakowie. Na Kresach (obecnie Ukraina) przykładem postgotyku jest kościół św. Trójcy w Podhajcach z lat 1621- ok. 1635, kościół św. Trójcy w Międzybożu, kościół dominikanów w Złotym Potoku (po 1631), kościół św. Mikołaja w Bóbrce pod Lwowem, cerkiew św. Spasa na Berestowie w Kijowie (po 1638). W Wielkopolsce m.in. kościoły w Raciążku, Krotoszynie, Wałdowie, Runowie Krajeńskim.