Pakt Ebert-Groener (zwany także paktem ze starymi siłami) – pakt zawarty 9 listopada 1918 roku pomiędzy kanclerzem Rzeszy Friedrichem Ebertem, a głównym kwatermistrzem armii niemieckiej Wilhelmem Groenerem podczas rewolucji listopadowej. Wilhelm Groener zagwarantował nowo wyłonionemu rządowi republikańskich Niemiec lojalność armii cesarskiej po wymuszonej abdykacji Wilhelma II. Pakt ten był pierwszym i decydującym krokiem stabilizującym władzę w Rzeszy po I wojnie światowej.

Tło historyczne thumb|Philipp Scheidemann proklamuje republikę. W styczniu i lutym 1918 roku, jeszcze w trakcie wojny, w Berlinie i Zagłębiu Ruhry wybuchły strajki, w których wzięło udział łącznie około 800 tys. robotników. Strajkujący żądali demokratyzacji instytucji państwowych oraz ulepszenia prawa wyborczego dla kobiet i mężczyzn. W październiku 1918 roku powołano rząd księcia Maximiliana von Baden w którym po raz pierwszy w historii znaleźli się – będący od 1890 roku nielegalną partią – socjaldemokraci (w rządzie nie znalazł się jednak Ebert). Od czasu rozpoczęcia rewolucji listopadowej buntem marynarzy z Kilonii 3 listopada walki o władzę ogarnęły cały kraj. 6 listopada Ebert w rozmowie z Groenerem oświadczył: 7 listopada rząd zaostrzył swe żądanie abdykacji cesarza.