Od listopada 1979 dowódca 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim.

Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 24 września 1983 mianowany na stopień generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1983 przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. W latach 1984–1989 był zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych, a od czerwca 1989 do grudnia 1990 szefem sztabu – zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W październiku 1991 powierzono mu dowództwo Grupy Organizacyjno-Przygotowawczej, której zadaniem była reaktywacja i organizacja Dowództwa Krakowskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1992–1999 był dowódcą Krakowskiego Okręgu Wojskowego. Jako dowódca tego okręgu współtworzył m.in. wojska aeromobilne oraz Polsko-Ukraiński Batalion Sił Pokojowych. Podległe mu jednostki podjęły misje w ramach operacji pokojowych realizowanych przez ONZ na Bałkanach. 3 września 1993 mianowany na mocy postanowienia Prezydenta RP do stopnia generała dywizji;