W 1757 roku Józef Skałkowski ufundował drewno dębowe na 5 nowych okazałych ołtarzy. Zdobiły one wnętrze świątyni do 1945 roku. Ołtarze, ambona i konfesjonały zostały wykonane w stylu barokowym przez specjalnie sprowadzonych artystów. W dniu 6 maja 1760 budynki zostały konsekrowane przez biskupa włocławskiego Ignacego Chyczewskiego. W 1829 klasztor uległ kasacie przez władze pruskie. W 1833 roku świątynia poklasztorna stała się parafialną. W 1911 roku świątynia została rozbudowana według projektu architekta Rogera Sławskiego z Poznania przez przedłużenie nawy oraz dobudowanie loży i obszernej kaplicy północnej ze sklepieniem o dekoracji neorokokowej. Działania zbrojne w czasie II wojny światowej zdewastowały wnętrze kościoła, mury zostały uszkodzone przez pociski artylerii. W grudniu 1944 hitlerowcy zniszczyli ołtarze z amboną i ławkami. Świątynia nie posiadała dachu, okien i wrót. Po wojnie została odbudowana do 1948 roku, a gruntowny remont został przeprowadzony w latach 1980 i 1996.
Przypisy
Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św.