Odzyskał tytuł w walce rewanżowej, która odbyła się w tej samej hali 11 lutego 1949, Pep wygrał jednogłośnie na punkty. Spotkanie to zostało uznane za walkę roku przez magazyn The Ring. Trzykrotnie obronił mistrzostwo wygrywając z Eddiem Compo 20 września 1949 w Waterbury przez techniczny nokaut w 7. rundzie, z Charleyem Rileyem 16 stycznia 1950 w Saint Louis przez nokaut w 5. rundzie i z Rayem Famechonem 17 marca 1950 w Nowym Jorku na punkty. W swej trzeciej walce z Saddlerem ponownie stracił pas mistrzowski, przegrywając przez poddanie w 8. rundzie 8 września 1959 w Nowym Jorku. Po wygraniu ośmiu walk w 1951, 26 września w Nowym Jorku zmierzył się po raz czwarty z Saddlerem, ale przegrał przez poddanie w 9. rundzie. Później nie walczył już o tytuł, ale kontynuował karierę do 1959 (m.in. przegrywając w 1958 z Hoganem Basseyem). Wznowił ją w 1965 i wygrał 9 walk, zanim przegrał w 1966 z mało znanym Calvinem Woodlandem. Stoczył aż 241 walk zawodowych, wygrywając 229 z nich.
Później był m.in. sędzią bokserskim.