W latach 1990–1996 był deputowanym Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji, gdzie sprawował funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji ds. Rodziny i Młodzieży. W 1992 roku założył Białoruskie Stowarzyszenie Młodych Polityków i został wybrany jej prezesem. W 1994 roku był aktywny w sztabie wyborczym kandydata na urząd prezydenta, Alaksandra Łukaszenki. Po jego zwycięstwie nie otrzymał jednak żadnego oficjalnego stanowiska; przez pewien czas pracował jako doradca i przedstawiciel prezydenta w Radzie Najwyższej.
W pierwszej turze wyborów parlamentarnych 14 maja 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z Oszmiańskiego okręgu wyborczego nr 116. 9 stycznia 1996 roku został zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka, a potem zastępcy przewodniczącego Stałej Komisji ds. Międzynarodowych. Był bezpartyjny, należał do opozycyjnej wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki frakcji „Działanie Obywatelskie”. 4 marca został członkiem stałej delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W 1996 roku przeszedł do opozycji wobec prezydenta Łukaszenki, wstąpił do Zjednoczonej Partii Obywatelskiej (ZPO) i został wybrany jej wiceprzewodniczącym.