Urodził się w rodzinie Stanisława Pizło i Stanisławy z domu Środoń-Pizło. Do wybuchu wojny uczył się w Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu. W lutym 1940 deportowany wraz z rodziną na Północny Ural do Kraju Permskiego, gdzie pracował jako robotnik leśny. Służbę wojskową rozpoczął w lipcu 1943, wstępując ochotniczo wraz z ojcem i dwojgiem rodzeństwa do tworzonej wówczas 2. Dywizji Piechoty im. Jana Henryka Dąbrowskiego w obozie w Sielcach n. Oką. Wcielony do 2. pułku artylerii lekkiej, gdzie otrzymał przydział do baterii sztabowej. Następnie skierowany do 1. Samodzielnej polskiej baterii szkolnej w 3. Leningradzkiej Oficerskiej Szkole Artylerii, która stacjonowała w Kostromie. 24 lutego 1944 ukończył szkołę i został promowany na stopień chorążego w korpusie oficerów artylerii. Po promocji powrócił do 2. pułku artylerii lekkiej, który stacjonował wówczas w rejonie Smoleńska i został dowódcą plutonu ogniowego w baterii haubic. Brał udział w walkach na szlaku Lublin – Warszawa – Wał Pomorski. 11 lutego 1945 ciężko ranny w walkach pod Mirosławcem. Po kilku miesiącach leczenia powrócił do swojej macierzystej jednostki na stanowisko szefa sztabu 2. dywizjonu. W 1946 został rozkazem Dowódcy Artylerii WP skierowany do zespołu opracowującego regulamin walki artylerii.