Tradycja jahwistyczna – na gruncie hipotezy czterech źródeł te passusy ksiąg Tory, które pochodzą z dokumentu jahwistycznego (w skrócie J), jednego z czterech tekstów, z których kompilacji miał powstać Pięcioksiąg. Nazwa dokumentu pochodzi od imienia Boga (JHWH), którym najchętniej posługuje się jego autor. Uważa się, że do tradycji jahwistycznej przynależy mniej więcej połowa Księgi Rodzaju (m.in. alternatywny opis stworzenia z Rdz 2,4b-Rdz 4), początek Księgi Wyjścia oraz fragmenty Księgi Liczb.
Charakterystyka Jahwisty na gruncie hipotezy czterech źródeł Według założeń sformułowanej w połowie XIX wieku klasycznej hipotezy czterech źródeł Jahwista (J) miał tworzyć w X wieku p.n.e. na dworze króla Salomona, co czyniło jego dzieło najstarszym dokumentem źródłowym Pięcioksięgu. Na pierwszeństwo J wskazywał fakt, że jego poglądy teologiczne zgadzały się z wyobrażeniem, jakie XIX-wieczni uczeni mieli na temat tzw. religii pierwotnych. Jednocześnie teologia J nie presuponuje centralizacji kultu w Jerozolimie, który wprowadziła reforma króla Jozjasza z 622 roku p.n.e. – wydawało się więc wówczas, że z tego powodu musi być starsza niż rdzeń Deuteronomium. Zgodnie z koncepcją Hermanna Gunkela Jahwista miał spisać i ujednolicić tradycje ustne, sięgające czasów patriarchów.