Salvatore Interbartolo znany jako Sal Bartolo (ur. 5 listopada 1917 w Bostonie, zm. 19 lutego 2002 w Lynn w stanie Massachusetts) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata w wadze piórkowej.

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1937. Wygrywał większość pojedynków, choć zdarzały się mu porażki. 17 lutego 1939 pokonał go przyszły mistrz świata Petey Scalzo. W następnej walce Bartolo zdobył tytuł mistrza Nowej Anglii w wadze piórkowej, wygrywając z Tonym Dupre. W 1941 przegrał na punkty z Chalkym Wrightem i pokonał m.in. Jacka „Spidera” Armstronga, w 1942 Williego Roache'a, a w 1943 byłego mistrza świata Joeya Archibalda.

9 kwietnia 1943 w Bostonie zmierzył się w walce towarzyskiej z ówczesnym mistrzem świata wagi piórkowej uznawanym przez NYSAC Williem Pepem, przegrywając niejednogłośnie na punkty. W rewanżowej walce 8 czerwca tego roku, również w Bostonie, stawką był tytuł mistrza świata NYSAC. Pep obronił go wygrywając jednogłośnie na punkty.