Kontynuował skuteczne obrony pasa mistrzowskiego, zwyciężając kolejno: Hermana Marquesa (2 maja 1962 w Daly City przez TKO w 10. rundzie), José Medela (11 września 1962 w São Paulo przez KO w 6. rundzie), Katsutoshiego Aokiego (4 kwietnia 1963 w Tokio przez KO w 3. rundzie), Johnny’ego Jamito (18 maja 1963 w Quezon City przez TKO w 12. rundzie) i Bernardo Caraballo (27 listopada 1964 w Bogocie przez KO w 7. rundzie. W kolejnej walce o tytuł 18 maja 1965 w Nagoi Jofre został pokonany niejednogłośnie na punkty przez byłego mistrza świata wagi muszej Masahiko „Fighting” Haradę. Była to pierwsza porażka Jofrego w karierze. W walce rewanżowej 31 maja 1966 w Tokio Harada pokonał go jednogłośnie na punkty. Po tej walce Jofre wycofał się z ringu. left|thumb|200 px|Gablota poświęcona Jofremu na Estádio do Morumbi Powrócił jednak w 1969, startując w wadze piórkowej. Po wygraniu 14 kolejnych walk spotkał się 5 maja 1973 w Brasílii mistrzem świata federacji WBC w tej wadze José Legrą. Jofre wygrał na punkty i został ponownie mistrzem świata. 21 października tego roku w Salvadorze zwyciężył przez nokaut w 4. rundzie byłego mistrza świata Vicente Saldívara, który powrócił na ring po dwuletniej nieobecności. 18 czerwca 1974 Jofre został pozbawiony tytułu mistrzowskiego przez WBC za odmowę walki z oficjalnym challengerem Alfredo Marcano.