Po zamachu majowym oficer ordynansowy Żeligowskiego jako Inspektora Armii. Po przejściu generała na emeryturę służył pod rozkazami inspektora armii, generała broni Kazimierza Sosnkowskiego, w latach 1927–1938 jako jego oficer ordynansowy, a od 1938 roku jako oficer dyspozycyjny. W 1937 roku został przeniesiony do grupy administracyjnej korpusu oficerów administracji, zachowując umundurowanie korpusu oficerów piechoty. Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 46. lokatą w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna.
Po wybuchu II wojny światowej uczestnik obrony Lwowa, negocjował z Sowietami warunki poddania miasta. Internowany przez Armię Czerwoną, zbiegł z niewoli i przedostał się na Węgry, a następnie do Francji. Oficer dyspozycyjny Sosnkowskiego jako Komendanta Głównego Związku Walki Zbrojnej (listopad 1939–czerwiec 1940). Po klęsce Francji i przeniesieniu władz polskich do Londynu w dalszym ciągu współpracował z Sosnkowskim, także po dymisji generała z funkcji państwowych latem 1941 r. Od 8 lipca 1943 do 30 września 1944 r. oficer sztabowy do zleceń Naczelnego Wodza. Po dymisji Sosnkowskiego w dalszym ciągu jego oficer do zleceń. Od lipca 1945 r. służył w Gabinecie Naczelnego Wodza generała dywizji Tadeusza Bór-Komorowskiego, zaś od listopada 1945 do 1946 r.