Jan Rokyta, także Rokita (ur. w Litomyślu, zm. 25 stycznia 1591 w Koźminku) – duchowny Jednoty braci czeskich, działający w Polsce.

Życiorys Studiował na uniwersytecie w Wittenberdze (od 1544). Po powrocie do rodzinnego Litomyśla był więziony wraz z biskupem braci czeskich Janem Augustą (1548). Później przebywał przez pewien czas w Królewcu, następnie w Bazylei, gdzie kontynuował studia. W Kwidzynie współpracował z ministrem braci czeskich Jerzym Izraelem i prowadził szkółkę dla dzieci wygnańców czeskich. Około 1554 przeniósł się razem z Izraelem do Poznania. Brał udział w wielu ważnych wydarzeniach wspólnoty, m.in. w synodzie zjednoczeniowym w Koźminku późnym latem 1555, na którym został wyświęcony na ministra. Od 1560 był ministrem w Koźminku. W 1569 został konseniorem Jednoty braci czeskich w Polsce i zwierzchnikiem dystryktu kaliskiego, zachowując funkcję ministra w Koźminku.

Rozgłos przyniosła mu dysputa religijna w Moskwie z carem Iwanem Groźnym 10 maja 1570;