Tryb powołania Rzecznika Interesu Publicznego Na stanowisko rzecznika lub jego zastępcy mógł być powołany ten, kto łącznie spełniał szereg warunków takich jak: spełnia warunki wymagane do zajmowania stanowiska sędziego, wyróżnia się wiedzą prawniczą, nie pracował w organach bezpieczeństwa państwa, nie pełnił w nich służby ani nie współpracował z nimi w okresie od 22 lipca 1944 do 10 maja 1990, nie jest tajnym współpracownikiem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu lub Wojskowych Służb Informacyjnych.
Rzecznika i jego zastępców powoływał i odwoływał Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.
Nie mogli oni zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska profesora szkoły wyższej, wykonywać innych zajęć zawodowych, należeć do partii politycznej, związku zawodowego ani prowadzić działalności publicznej nie dającej się pogodzić z godnością ich urzędu.
Tryb odwołania Rzecznika Interesu Publicznego Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego mógł odwołać rzecznika lub jego zastępcę w przypadku: zrzeczenia się stanowiska, stwierdzenia prawomocnym orzeczeniem Sądu niezgodności z prawdą jego oświadczenia, długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków związanych ze stanowiskiem, skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo.