MGM-51 Shillelagh – amerykański przeciwpancerny pocisk kierowany przeznaczony do odpalania z armat czołgowych.
W 1958 roku US Army zgłosiła zapotrzebowanie na samobieżny rakietowy system przeciwpancerny krótkiego zasięgu. Dwa przedsiębiorstwa – Ford Aeronutronics oraz Sperry – przedstawiły projekty systemu, w czerwcu 1959 roku do opracowania systemu wytypowano Forda. W listopadzie 1960 roku wystrzelono pierwszy prototyp pocisku, oznaczanego wstępnie jako XM13. W czerwcu 1963 roku pocisk otrzymał oznaczenie XMGM-51A, a w roku następnym podjęto jego produkcję. W tym samym roku opracowana została wersja XMGM-51B o zwiększonym o połowę zasięgu. Oba pociski przyjęto na uzbrojenie US Army w 1966 roku jako MGM-51A i MGM-51B. Pociski znajdowały się na wyposażeniu czołgów M551 Sheridan uzbrojonych w armatę M81 kalibru 152 mm, zdolną także do strzelania amunicją konwencjonalną.
Testy broni wykazały, że 3,3-mm podłużny występ na pocisku, mający stabilizować jego ruch w lufie jest przyczyną powstawania w niej pęknięć strukturalnych, skracających jej żywotność. By temu zaradzić w 1968 roku opracowano wersję MGM-51C o skróconym występie. Pomiędzy sierpniem 1968 a lutym 1969 wszystkie pociski MGM-51B zostały dostosowane do standardu MGM-51C.