thumb|300px|Zbiornik zewnętrzny w drodze do budynku VAB (NASA/KSC)
Zbiornik zewnętrzny promu kosmicznego (ang. External Tank – ET) zawierał paliwo (ciekły wodór) i utleniacz (ciekły tlen) i w czasie wznoszenia podawał te składniki pod ciśnieniem do trzech głównych silników promu kosmicznego (ang. Space Shuttle Main Engines – SSME) zamontowanych na orbiterze. Po wyłączeniu silników głównych, zbiornik był odrzucany. Spadał on do atmosfery, rozpadał się na kawałki i wpadał do oceanu daleko od lądu, zazwyczaj do Oceanu Indyjskiego lub Pacyfiku, z dala od szlaków wodnych. Nie był odzyskiwany. Był produkowany przez Lockheed Martin dla NASA w fabryce Michoud.
Ogólnie thumb|200px|Start misji STS-1. Zbiornik był pokryty białą powłoką FRL tylko dla dwóch pierwszych startów. Od STS-3 zbiornik nie był pokrywany powłoką, aby zmniejszyć jego masę. Zbiornik zewnętrzny był największym elementem systemu promów kosmicznych, a jeśli był napełniony – także najcięższym. Miał 46,8 m długości i maksymalną średnicę 8,4 m. Był wykonany ze stopu aluminium o grubości pięciu centymetrów.