Po powrocie do Polski kontynuował studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, nostryfikował dyplomy zagraniczne. W 1948 uzyskał magisterium z filozofii, a w 1950 doktorat z teologii. Zajmował się pracą pedagogiczną w szkolnictwie kościelnym, prowadził wykłady z teologii ascetycznej, psychologii, pedagogiki i katechetyki w Studium Wyższej Wiedzy Religijnej w Łodzi oraz w łódzkim seminarium duchownym, gdzie ponownie został ojcem duchownym.

W latach 1951–1961 był administratorem Parafii św. Wojciecha w Łodzi.

3 czerwca 1957 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej ze stolicą tytularną Doberus. Święcenia biskupie przyjął 8 września 1957. Był referentem spraw zakonnych w łódzkiej kurii biskupiej, sędzią synodalnym sądu biskupiego, scholastykiem, a następnie dziekanem kapituły katedralnej i wikariuszem generalnym. 15 października 1960 został proboszczem parafii katedralnej w Łodzi.

W latach 1962–1965 uczestniczył w I i IV sesji soboru watykańskiego II.

W 1959 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego łódzkiego Jana Kulika.

Pochowany w krypcie kapituły katedralnej łódzkiej na Starym Cmentarzu w Łodzi przy ulicy Ogrodowej.

Przypisy